In balans zijn bestaat niet, jezelf in balans houden wel.

Samen met cliënten werk ik procesmatig toe naar de juiste balans. De balans tussen voldoende bewegen, de juiste voeding en ontspannen. Fysiek en mentaal in balans waardoor jij je energiek, gezond en gelukkig voelt. Wat uiteindelijk ook van positieve invloed is op je omgeving, werk, sociaal, etc.
Die balans vinden is geweldig. Maar de balans 24/7 houden dat kan bijna niet. Gelukkig maar, want dat zou dood saai zijn. Het uit balans zijn voelt misschien niet prettig, maar is wel nodig om te ervaren wat voor jou de juiste balans is. En om gemotiveerd te blijven om jezelf in balans te houden. Bewust zijn van die balans, is de kern. Daar omheen huppelen is menselijk, krachtig en kwetsbaar. Het houdt het speels en uitdagend.

Van de week kreeg ik een opmerking vanuit een cliënt dat die balans houden bij mij waarschijnlijk vanzelfsprekend is. Nou gelukkig niet ;-). Toen ik mijn bedrijf na mijn overspannenheid begon schreef ik deze tekst:

Inmiddels ben ik een jaar verder. Een jaar waarin ik heb geleerd om oké te zijn met alles wat er is. Ik heb geleerd om rust te nemen. Ik heb geleerd dat ik – ondanks dat ik niet alle zaken in de hand heb – een eigen verantwoordelijkheid heb hoe ik met deze zaken omga. Ik heb geleerd om los te laten. Ik heb geleerd om in het nu te blijven. Dit gaat voor mij met vallen en opstaan. Uit balans, in balans. Een proces waarin ik elke dag kan en mag groeien! Met een positieve kijk en een focus op de dingen waar ik mij fijn en goed bij voel!

Nu zijn we inmiddels twee jaar verder. Op het moment dat ik in balans ben, voel ik me rustig. Kan ik helder nadenken. Ben ik creatief en uitgerust. Voel ik me fit en energiek. Gaat werken, trainen, gezond eten en ontspannen vanzelf. Maar dit gevoel van in balans zijn resulteert bij mij na een tijdje, nog steeds in een overdreven, enorme energie boost. Die energie boost is erg kenmerkend voor hoe ik in de aanloop naar mijn overspannenheid ALTIJD dingen deed. Hoge pieken, diepe dalen. Die energie boost is niet perse van korte duur. Die kan weken aanhouden! Weken waarin ik soms weinig of heel veel slaap denk nodig te hebben, mij constant `super` goed voel in werk en privé, er alleen maar goede dingen lijken te gebeuren, allerlei nieuwe kansen en ontwikkelingen op mijn pad ontstaan en ik het liefst ALLES doe en aanpak. Mijn eigen trainingen gaan dan ook super lekker. Ik kan steeds meer, verder, harder, zonder enig gevoel van weerstand. Ik kom gemakkelijk mee met de snellere dames. Mijn prestatie en bewijsdrang naar mijzelf neemt dan in grote mate toe. Hier ben ik mijzelf bewust van. Het mogen en kunnen ontspannen wordt dan steeds een groter aandachtspunt.
En dan ontstaan er langzaamaan ook andere gevoelens en gedachtes. Ik word druk in mijn hoofd. Ik voel een te grote werkdruk. Te hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Gevoel van onzekerheid. Ik krijg moeite met keuzes maken. Ik word boos en geïrriteerd op mensen dicht in mijn omgeving. Mijn hele week is te druk, het gevoel nergens genoeg tijd voor te hebben. Ook neem ik geen tijd meer om te mediteren (heb ik in die periode toch niet nodig en is gewoon geen tijd voor 😉). Plan ik mijn dag het liefst driedubbel lekker vol. Luister ik muziek onder het trainen ipv bewust te trainen en te genieten van de omgeving. Gaat het trainen steeds minder lekker. Ontstaan er pijntjes.  Wijk ik af van mijn trainingsschema en plan ik obsessief standaard nog een extra of zwaardere training in omdat ik het gevoel heb niet voldoende te trainen. Heb ik last van rusteloze benen. En is mijn rusthartslag hoger. Moeten, moeten, moeten, dat neemt dan steeds een beetje meer de overhand.

Ik ben mijzelf inmiddels bewust van dit terugkomende proces. Het gebeurt keer op keer. Fysiek weet ik dan, tijd voor een rustweek. Mentaal gezien is dat wat lastiger. Een weekje netflix en mindless dingen doen zou heerlijk zijn, maar wat lastig als je gewoon aan het werk bent. Gelukkig kan ik inmiddels prima blijven functioneren, praat ik erover met mensen in mijn omgeving en vertrouw ik er op dat het zichzelf echt wel weer oplost. En dat heeft het inmiddels al vele malen gedaan.

En zo is het dit keer ook…… Een weekendje weg met vriendinnen. Kletsen, heel veel lachen, slapen, wandelen, wijntjes drinken, ontbijtjes op bed, heerlijk eten, niet rennen of sporten en gewoon niets doen. Ontspannen…..

En dan zit je op maandagochtend weer op kantoor. En realiseer je je dat het gevoel van de balans houden er op dit moment weer is. Ik eerlijk tegen mijzelf kan zeggen, dat de druk die ik mijzelf opleg om te presteren, beter te worden en alles goed te doen (moeten, moeten, moeten) in de afgelopen weken toch weer de overhand nam. VERRASSEND 😉!
Het gevoel van tevredenheid met hoe het nu is, is terug. Ik moet lachen. Dit blijft een eeuwige strijd. In balans, uit balans. Let`s start all over! 😊

Plaats jouw reactie. Jouw mailadres wordt niet getoond. Verplichte velden zijn gemarkeerd *